Franco Ballerini
| Franco Ballerini | ||||
| Franco Ballerini in 1996 | ||||
| Persoonlijke informatie | ||||
| Volledige naam | Franco Ballerini | |||
| Geboortedatum | 11 december 1964 | |||
| Geboorteplaats | Florence, Italië | |||
| Overlijdensdatum | 7 februari 2010 | |||
| Overlijdensplaats | Pistoia, Italië | |||
| Sportieve informatie | ||||
| Discipline | Weg | |||
| Ploegen | ||||
| 1986–1987 1988 1989 1990–1991 1992–1993 1994–1998 1999–2000 2001 |
Magniflex Del Tongo Malvor-Sidi Del Tongo GB-MG Maglificio Mapei Lampre-Daikin Mapei-Quick·Step |
|||
|
||||
Franco Ballerini (Florence, 11 december 1964 - Pistoia, 7 februari 2010) was een Italiaans wielrenner en wielercoach.
Inhoud |
bewerken Loopbaan
bewerken Als renner
Als renner richtte Ballerini zich vooral op het eendagswerk. In 1993 greep hij net naast de zege in Parijs-Roubaix, hij werd verslagen door de Fransman Gilbert Duclos-Lassalle. Ballerini dacht eraan in 1994 met wielrennen te stoppen, maar besloot uiteindelijk om wraak te nemen voor zijn tweede plaats. Dat deed hij door de edities van 1995 en 1998 te winnen. Andere belangrijke overwinningen behaalde Ballerini in de Omloop Het Volk en Parijs-Brussel.
bewerken Als coach
In 2001 besloot Ballerini dan toch om afscheid te nemen van de wielersport, hij werd de bondscoach van Italië. In 2002, zijn eerste jaar als bondscoach, won Ballerini het WK met Mario Cipollini. Ook het Olympisch goud in Athene 2004 was voor de Azzuri met Paolo Bettini. Na het WK in Madrid van 2005, dacht Ballerini eraan ontslag te nemen maar besloot toch nog bondscoach te blijven. In 2006 won hij met Paolo Bettini opnieuw de wereldtitel.
bewerken Overlijden
In februari 2010 deed Ballerini, die een rallyliefhebber was, op 45-jarige leeftijd mee aan een rally in Larciano, als co-piloot van Alessandro Ciardi. Hij raakte zwaargewond bij een crash en overleed in het ziekenhuis van Pistoia.[1]
bewerken Eerbetoon
Om Ballerini te herdenken krijgt de eerste Italiaan die aankomt in Parijs-Roubaix de Souvenir Franco Ballerini. Een wedstrijd in de wedstrijd dus voor Italiaanse renners. Filippo Pozzato veroverde deze trofee.
bewerken Belangrijkste overwinningen
1987
1989
1990
1993
- 2e etappe deel A Hofbrau Cup
1995
1996
- GP van Wallonië
- 5e etappe Ronde van Oostenrijk
1998
- Parijs-Roubaix
bewerken Grote rondes
Eindklasseringen in grote rondes, met tussen haakjes het aantal etappeoverwinningen.
| Jaar | Ronde van Italië | Ronde van Frankrijk | Ronde van Spanje |
|---|---|---|---|
| 1987 | 124e | ||
| 1988 | |||
| 1989 | |||
| 1990 | 109e | ||
| 1991 | niet uitgereden (1) | ||
| 1992 | 115e | niet uitgereden | |
| 1993 | 61e | ||
| 1994 | niet uitgereden | ||
| 1995 | |||
| 1996 | |||
| 1997 | 97e | ||
| 1998 | niet uitgereden |
| Bronnen, noten en/of referenties |
